Aposchtelgschicht 2 vo 28

Aposchtelgschicht 2 vo 28

2 Am Tag vom Pfingschtfescht etz sys alli am gliche Ort zäme gsy.

2 Plötzlech isch es Grüsch vom Himmel cho wie s Rause vonere chräftige Brise und het s ganze Huus erfüllt, in dem si gsässe hend.

3 Zunge wi us Füür erschiene u hei sech verteilt. Uf jedem vo nene het sech eine la.

4 Si si alli mit heiligem Geischt erfüllt worde u fange a i verschidene Sprache z rede, so wi dr Geischt se derzue befähiget het.

5 Zu dere Zyt hei sech in Jerusalem tiefgläubige Jude us allne Völker underem Himmel ufghaute.

6 Wo etz das Grüüsch entschtande isch, het sech e Mönschemängi versammlet, u d'Lüt sy fassigslos gsy, wüu jede sie i syre eigete Sprach het ghöre.

7 Ja, si si si völlig verwunderet gsi u hei gseit: "Sieht doch! Sind das nid alles Galiläer wo da redet?

8 Wie chunnts denn, dass jede vo eus sini Muetersprach ghört?

9 Parther, Meder u Elamiter, d Bewohner vo Mesopotamie, Judäa u Kappadozien, Pontus u dr Provinz Asien,

10 Phrygien un Pamphylien, Ägypte un d Gegende Libyens bi Kyrene, Bsuecher us Rom, sowohl Jude als au Proselyte,

11 Kreter und Araber mir ghöre se i üse Sprache über die grosse Tate Gottes rede.

12 Ja, si si alli erstuunt gsi u verwirrt u hei zunenang gseit "Was het das z bedüte?"

13 Anderi aber schpottet über si und gseit: "Di hei zvill süesse Wii trunke.

14 Petrus aba schtoht mit d Elf uf un sait mit luter Schtimm zue nene: "Männa vu Judäa un all ihr Iiwohner vu Jerusalem, s git ebis, wo ihr müese wüsse. Höred mir guet zue.

15 Die Lüt si nid öppe betrunke wi ihre vermuetet. Es isch ja ersch di 3. Stund vom Tag.

16 Hie erfüllt sech vielmeh das, wo durch de Prophete Joel akündigt worde isch:

17 '"I de letschte Däg", so sait Gott, "werf i ebis vu minem Geischt uf alli Art üsgiesse. Äiri Buebä un äiri Töchter wäre prophäzeige. Euri junge Männer wärde Visione gseh. Euri alte Männer wärde Träum ha.

18 Und sogar uf mini Sklave und Sklavinne wirdi i dene Täg öppis vo mim Geischt usgüsse und si werde Prophezeige.

19 U i wirde für Wunder obe im Himmel u für Zeiche unte uf dr Ärde sorge – Bluet u Füür u Rouchwolke.

20 D Sunne wird sech in Dunkelheit verwandle und dr Mond z Bluet, bevor dr grossi u glanzvou Tag Jehovas chunnt.

21 U jede wo de Name Jehovas alütet wird grettet wärde.

22 Männa vu Israel, härt de Wort: Jesus, vu Nazareener, war ä Ma, der Gott äich öffentlich zeigt het durch mächtigi Tade, Wunda un Zeiche, de Gott durch nen in äire Mitti gschähe het, we ihr selbscht wisst.

23 Dä Maa, der nach däm entschidene Wille un däm Vorhärwisse Gottes usglieferet worde isch, hei ihr durch d Hand vu Gsetzlose a ä Pfahl la schlah, un ihr hän nen umbrocht.

24 Aba Gott het nen uferweckt. Er het nen üs dr Gwalt vum Dod vuurdeilt, denn s war unmeglich, dass nem dr Dod fescht het.

25 David seit nämlich über ihn: 'I bhalte d Jehova ständig vor Auge, denn er isch a minere rächte Site, damit mi nüt erschütteret.

26 Deswege isch mis Härz fröhlich u mini Zunge jublet worde. Und i wirde i Hoffnig läbe.

27 Denn du wirsch mi nid im Grab la, no wirsch de wo loyal zu dir staht, d Verwesig la gseh.

28 Hesch mi d Wäg vom Läbe la erkenne; du wirsch mi i dinere Gägewart mit grosse Fröid erfülle.

29 Männer, Brüetsch, i darf offe über d Familie ¬oberhaupt David mit öich rede. Är gstorbe, isch begrabe worde und si Grab isch bis zum hütige Tag bi üs.

30 Wel er ä Prophet war un gwisst het, dass Gott nem mit nem Eid zuegsichert het, eina vu sinere Nochkumme uf sin Thron z setze,

31 het er d Uferschtehig vom Christus vorus gsäh u het drüber gseit das er weder im Grab verlah isch no si Körper d Verwesig het gseh.

32 Dä Jesus het Gott uferweckt u davo si mir alli Züüg.

33 Als sa etze a di rechti Site Gottes hoch gmacht worde isch un d vuschprochene heilige Geischt vum Vater gregt het, het da des üsgosse, was ihr sähn un ghärt.

34 Denn David isch nit in Himmel ufgfahre, sundern na sait sälber: 'Jehova het zue minem Herrn gsait: "Setz dich an mini rechti Site,

35 bis ig dini Feind aus Schemu für dini Füess hingerlege.

36 Drum soll des ganze Hus Israel mit Gwissheit erkenne, dass Gott nen sowohl zum Herrn als au zum Chrischtus gmacht het, däne Jesus, den ihr am Pfahl higrichtet hän.

37 Wo si das itze ghöre hei, isch es ne wi ne Stich dürs Härz gange, u si hei zum Petrus u de ibrige Aposchtel gseit: "Männer, Brüedere, was söue mer mache?"

38 Petrus git ne zantwort: Breut, un jeda vu äich soll sich im Name Jesus Chrischtus daufe lo, dmit äiri Sinde vugäbe wäre, un ihr den als Gschenk d heilige Geischt gregä.

39 Denn des Vuspreche gilt äich un äire Kinda un alle, de wit wäg sin, alle, d Jehova, unsa Gott, zue sich rueft.

40 Är het das no mit vilne angerne Wort gründlech bezügt u het se immer wider bewanderet, idem är gseit het: "Lööt Nech us dere verkehrte Generation rette.

41 Da hei sech die, wo sini Wort gärn ahnäh, toufe, u a däm Tag si öppe 3000 Lüt derzue cho.

42 Si hei sich witer dr Lehr vo dr Aposchtel widmet, hei Gmeinschaft gha mitenand und ässe und bätte gmeinsam.

43 Ja, aui si vo Ehrfurcht ergriffe worde u dür d Aposchtel gschah vo itze a viu Wunder u Zeiche.

44 Alli wo gläubig worde si zämme gsy u hei aues gmeinsam gha.

45 Si hei iri Bsitztümer und ihres Eigetum verchouft und hei dr Erlös unger aune verteilt, so wi jede dass es nötig het gha.

46 Tag für Tag si immer wieder vereint im Tempel awesend gsi. Sie nähmä in verschidene Hiisa ihri Mahlziit i un teile mit grossa Fräid un mit ufrichtigem Herze ihr Ässä.

47 Si priese Gott un hän Anerkennig gfunde bim ganze Volk. Glichzitig het Jehova täglich witeri drzuecho, wo grettet wäre sollte.