D Psalme 137 bis 150

D Psalme 137 bis 150

137 Am Flüss Babylon, dört hei mer gsässe.

Mir gränne, wo mer a Zion hei zrudänkt.

 2 A d Papple i sinere Mitti

hei mir üsi Harfe ghänkt.

 3 Denn dert hei die gforderet, wo üs gfange hei, es Lied vo üs.

Die üs verspottet, verlanget Unterhaltig:

"Singt für üs eis vo de Lieder Zions".

 4 Wie chöi mir das Lied Jehovas singe

uf fremdm Bode?

 5 Faus ig di vergesse o jerusalem,

de söu mini rächti hand vergesslech si.

 6 Mini Zunge söu a mim Gaum chläbe,

weni mi nid a di erinnere,

weni Jerusalem nid zu minere höchste Freud erhebe.

 7 Dänk doch dra, o jehova,

was d Endomiter a däm Tag gseit hän, wo Jerusalem flegt:

"Rysst's nieder! Rysset's nieder bis ufe Grund!"

 8 O Tochter Babylon, wo de bald söllsch verwüscht werde,

glücklich wird dä si, wo dir heizahlt,

was du üs ataa hesch.

 9 Glücklech wird dä si wo dini Ching packt

u gäg d Felse schluderet.