1. Thessalonicher 2 von 5

1. Thessalonicher 2 von 5

2 Brüetsch, wi Der bestimmt sälber wüsset, isch üses Bsuech bi öich nid ergebnislos gsi.

2 Denn obwohl mir, wie ihr ja wüsset, zerscht litte und in Philipp unverschämt behandlet worde sin, hän ma üsem Gottes d Muet ufbringe, äich trotz heftigem Widerstand vu d guete Botschaft Gottes z vuzelle.

3 Denn d ermahnig wo mir gäbe entspringt nid irgend e irrtum oder irgendwelchi unreinheit und het nüt mit betrug z tue.

4 Vielmehr het Gott üs für geignet ghalte, üs di gueti Botschaft azvertraue, u drum schwätze mir aber nid um Mensche z gfalle, sondern Gott, der unseri Herze prüeft.

5 Ihr wüssed ja, dass mir niemals schmeichlerischi Wort bruucht hend oder us Habgier hend e bestimmte Aschiinige welle erwecke. Gott isch Züüg!

6 Mir si o nid druf us gsy vo Mönsche geehrt z wärde, weder vo euch no vo anderne, obwou mir aus Aposchtel Christi chöi e finanzielli Last si.

7 Im Gägeteil wo mir bi euch si gsi, si mir sanft wi ne stillendi Mueter worde, wo liebevoll für ihri Chind sorgt.

8 Da mir also innigi Liebi zue äich hän, sin mir entschlosse gsi, öich nit nur a dr guete Botschaft Gottes teile z lo, sundern au a üsem eigene Läbä so lieb wart ihr uns wore.

9 Brüetsch, dir erinneret euch bestimmt a üsi herti Arbeit u üsi Asträngige. Wo mir äich di gueti Botschaft Gottes predigt hän, hän mir Tag un Nacht gschafft, um für keini vu äich e finanzielli Lascht z si.

10 Ihr sin Ziige, o Gott isch's, we loyal un grächt un tadellos ma uns gegenüber äich, d Gläubige, verhalte hän.

11 Dir wüsset nume zguet, dass mir nech wiene Vater sini Chind fortgsetzt ermahnt u tröschtet u euch zuegredet hei,

12 damit ihr witer so läbt, wies Gottes würdig isch, der äich zu sinem Kenigrich un zu sinere Herrlichkeit berueft.

13 Ja, drum dankä mir Gott o ständig. Denn wenn ihr Gottes Wort vu uns ghärt hän, hän ihr's nit als des Wort vu d Mensche agnumme, sundern als des, was`s würk isch, als des Wort Gottes, des au in äich, d Gläubige, würklich isch.

14 Brüeder, ihr hän äich an d Vusammlige Gottes in Judä, de mit Chrischtus Jesus vubunde sin, ä Bischpiel gnoh, denn ihr hän vu äire eigene Landslüt s glich vudrage we au sie vu d Jude.

15 De hän sogar d Herrn Jesus un d Prophete umbrocht un uns vufolgt. Üsserdem gfalle sie Gott nit, sundern sie handle gege d Inträsse a alli Mensche,

16 we si probiere, üs dra z hindere, mit Lüt vo de angere Voukere z rede, drmit die grettet wärde. So mache si ds Maass vo ihrne Sünde immer wider vou. Doch sis Zorn isch schliesslech über si cho.

17 Brüetsch, wo mir vo Öich trennt si – nume für churzi Zyt u nume körperlech, nid aber im Härze – hei mir jedi Asträngig ungernah, Öich persönlech z gseh, wüu mir üs so när hei gäh.

18 Wäg däm hämmer zu euch wöue cho, ja ig, Paulus, has nid nume einisch, sondern zwöi mau probiert, aber dr Satan het üs dr Wäg versperrt.

19 Denn was isch unsri Hoffnig odr Fräid odr Krone, iba de ma juble vor unsrem Herrn Jesus bi sinere Gegewart? Sin nit ihr's?

20 Ganz bestimmt sit dir üsi Herrlichkeit u Freud.