Lukas 20 vo 24

Lukas 20 vo 24

20 A eim vo de Tag woner s'Volk im Tempel glehrt het u di gueti Botschaft bekannt het, si d'Oberpriester und d'Schrift ¬glehrte mit de Ältiste cho.

2 u hei wöue wüsse: "Säg üs, mit welem Rächt du das aues tuesch. wär het di drzue berechtigt?"

3 Er het erwiteret: "I ha o e Frag a euch. Seit mir:

4 Isch d Toufi gsy, wo Johannes het düregfüehrt, vom Himmel oder vo Mensche"

5 Druf hei si gmeinsam gfolgt: "We mir säge: 'Vom Himmel', wird er froge: 'Warum hender ihm denn nid glaubt?'

6 Und wenn mir säge: 'Von Mensche' werde üs alli Lüt steinige, denn sie sind überzügt, dass Johannes ä Prophet isch gsy.

7 Drum händs antwortet, si wüsst nid, wohär si stammt,

8 woruf Jesus het erwideret: "De säg i Nech o nid, mit welem Rächt i das alles tue."

9 Er het etze e Vergliich bracht u het zu de Lüt gseit: "E Maa het e Wyberg pflanzt, het ne a Wybuure verpacht u het lenger Zyt ewäg ryschtet.

10 Wo s a dr Zyt isch gsi, het er e Sklave zu de Wybuure gschickt, um sech vo ihne e Teil vo dr Truubernte la z gäh. Aber d Wybuure hei ne verprüglet und hei ne mit lääre Händ wägg gschickt.

11 Der Bsitzer het jedoch e witere Sklave ane gschickt. Au ne hei verprüglet und demüetiget und hei ne mit leere Händ furt gschickt.

12 Er het denn no eine dritte gschickt, u o ne hei si verwundet und het ne usegrüert.

13 Drufhin het der Wybergbsitzer gseit: 'Was sölli nume mache? I wirde mi Sohn schicke, mi gliebte Sohn. Vor ihm wärde si wohl Respekt ha.'

14 Sobald d Wybuure hei ne gseh, hei si überleit u gseid zunenang: 'Das isch dr Erbe. Los, mir bringe ne um, damit's Erbe üs ghört!'

15 Da wärfe si ne usem Wybärg gworfe und hei ne umbracht. Was wird der Wybärgbsitzer äue mit ne mache?

16 Er wird cho u di Wybuure töte u dr Wybärg angere gä. Wo d Lüt das ghöört hei, hei si gseit: "Das darf nie gscheh!"

17 Doch är het si direkt gseh u gfragt: "Was bedütet de daas, wo i de Schrifte steit: 'Der Schtei, wo d Bouleute verworfe hei, dä isch zum Houptteckschtei worde'?

18 Jede, wo uf dä Schtei gheit wird zerschmetteret. Und uf wen dä Schtei gheit, dä zermalm er."

19 D Schrift¬glehrte und Oberpriester hei nä i der gliiche Stund wöu si gmerkt hei, dass är mit däm Vergliich uf si aaspielt het. Aber si fürchtete ds Volk.

20 Nachdäm si ne genau beobachtet hei, hei si heimlech Manne zahlt und hei si zu ihm gschickt. Si söue sech aus grächt usgää, damit si ihm mit syne eigete Wort e Falle steue und ne de dr Regierig uslieferere und dr Grichtsbarkeit vom Statthalter übergä.

21 Die Manne hei ne gfragt: "Lehrer, mir wüsse: Was du seisch und lehrsch, isch richtig, und du bisch nid parteiisch, sondern lehrsch wohrheitsgetreu, wie me nach em Wille Gottes läbe soll.

22 Isch es richtig das mir Cäsar Stüüre zahle oder nid?"

23 Doch är het ihri Lischt düreluegt u het erwideret:

24 "Zeigt mir e Denar. Wisse Bild u Ufschrift isch druf?" "Cäsars", hei si gantwortet,

25 woruf er gsait het: "De gäbe uf aui Fäu Cäsar zrü, was der Cäsar ghört, und Gott, was Gott ghört."

26 Es het ne also nid glanget, ihm mit sine eigene Wort vor de Lüt e Fall z stelle, sondern si hei über sini Antwort gstunke und schwiege.

27 Doch de si einigi Sadduzäer cho, wo ja behoupte, es gäb ke Uferschtehig, u hei ne gfragt:

28 "Lehrer, Moses het für üs ufgschribe: "Wenn a Maa stirbt u e Frou ohni Ching hingerlait, de söu sy Brüeder d Witwe hürate, für ihm Nachkomme z sichere.'

29 Es het eimal sieb Brüedere gäh. Dr erscht het hürate, isch aber chinderlos gstorbe.

30 Auso het dr zwöit gno

31 u när dritt si zur Frou, ja sogar aui sibe hürate si, doch aui gstorbe chinderlos.

32 Schliesslech isch o d Frou gstorbe.

33 Wesse Frou wird si etz bi dr Uferschtehig wärde? Sind ja alli siebä mit ihre verhüratet gsi."

34 Jesus het zue nene gsait: "D Kinda vu däm Wältsystem hürote un wäre vrhürote,

35 aber die wo für würdig befunde worde si das ihne jeseses Wäutsystem und d Uferstehig vo de Tote zuteil wird hürate nid u wärde nid verhüratet.

36 Si chöi o nümme sterbe, denn si si wie d'Engel und wüu si Chind dr Uferschtehig sy, sy si Gottes Chind.

37 Aber das d Tote uferweckt wärde, het scho Moses i däm Bricht über ä Dornbusch dütlech gmacht, wen er Jehova 'de Gott Abrahams, de Gott Isaaks und de Gott Jakobs' nennt.

38 Er isch nit ä Gott vu d Dote, sundern dr Läbä, denn fir nen läbä sie alli."

39 Druf hei einigi vo de Schrift¬glehrte erwyderet: "Lehrer, du hesch guet gredet."

40 Si trauet sech nämlech nümme, ihm o nume ei einzigi Frag z steue.

41 Er aba het sie gfrogt: "Wie chunts, dass ma sait, dr Chrischtus isch David Bue?

42 David seit doch sälber im Buech vo de Psalme: 'Jehova het zu mim Herrn gseit: "Setz dich a mini rechti Site,

43 bis ig dini feind aus schemel für dini füess hingere."

44 David nennt ne also Herr. Wieso isch er denn si Sohn?"

45 Vor d Ohre vo aune het Jesus de zu sine Jünger gseit:

46 "Nähmet Nech vor de Schrift¬glehrte in Acht, wo gärn i länge Gwänder umeloufe u es liebe, uf de Marktplätz bsunders grüesst z wärde, wo di vordere Sitz i Synagoge u di beschte Plätz wei znachtässe,

47 d Witwe um ihre Bsitz bringe und langi Gebät rede zum sich wichtigzmache. Si wärde es härters Urteil becho.