1. Moses 48 vo 50

1. Moses 48 vo 50

48 Später isch Joseph mitteilt worde: "Dy Vater wird immer schwächer." Do isch er mit syne beide Buebä, Manasse un Ephraim, zu ihm.

2 De het me zu Jakob gseit: "Din Sohn Joseph isch kumme." Israel het sini ganzi Chraft zäme gno und het sich i sim Bett ufgsetzt.

3 Jakob het zum Joseph gseit: "Gott, dr Allmächtigi, isch mr z Lus im Land Kanaan erschiene und het mi gsegnet.

4 Er het zu mir gseit: 'I lah di fruchtbar und zahlriich werde. I mache us dir e Mängi vo Vouker u ig wirde di Nachkomme uf Duur aus Bsitz gä.'

5 Dini zwöi Söhn wo in Ägypte gebore worde sin, bevor i zue dir kumme bi, ghöre mir. Ephraim und de Manasse solle mir ghöre wie Rube und Simeon.

6 Doch die Chind wod nach ne bechunnsch ghöre dir. Si wärde dr Name vo ihrne Brüeder in ihrem Erbteil träge.

7 Was mi betrifft: Woni us Paddan cho bi, isch Rahel a minere Siite im Land Kanaan gschtorbe. Bis Ephhrath isch's no ä guets Stück gsi, un so begrueb i sie dert am Wäg nach Ephhrat, des heisst Bethlehem.

8 Wo Israel Josephs Söhn aluegt het, het er gfrogt: "Wer isch das?"

9 Joseph het sym Vater antwortet: "Das sy mini Buebe, wo Gott mir hie gäh het." Drufa het Israel gseit: "Bring se bitte her, i wott se segna." 10 Israels Ouge si im Alter schwach worde und är het nid chönne gseh. Do bricht Josef sie zue nem un na küsst un umarmt sie.

11 Israel het zu Joseph gseit: "I hett nie denkt, dass i di no einisch wieder gseh, u itz lahn Gott mi sogar dini Nachkomme la gseh."

12 Danach het dr Joseph di beide vo Israels Chnie wäggfüehrt und het sich mitem Gsicht zur Erde verbüügt.

13 Joseph het den die beide gnoh - Ephraim an die rechti Hand un Manasse a die linke – u het si zu ihm bracht, sodass Ephraim links un Manasse rechts vo Israel gstande isch.

14 Israel het aber sini rechti Hand usgstreckt und het si Ephraim ufe Chopf gleit, obwohl er dr Jünger isch gsi. Sini linke Hand het er Manasse uf de Chopf gleit. Manasse isch zwar dr Erschtgeborene gsi, doch Israel het sini Händ absichtlich so hi gleit.

15 Dann sagt er Joseph und het gseit:

"Dr wahre Gott, vor däm mi Vädare Abraham un Isaak ihre Wäg gange sin,

der wahre Gott, der mi mi ganzes Läbe lang bis hüt we ne Hirte ghüet het,

16 dr Engel, der mi üs all mire Not erlöst het, sähn de Junge. Mi Name un dr Name vu minere Vädare Abraham un Isaak soll durch sie erhalte bleibe. Üs ne soll ä grossi Kenig uf d Erde wäre."

17 Wo Joseph het gseh, dass si Vater sini rächti Hand uf Ephraims Chopf gleit het, het ihm das nid gfalle. Drum het er probiert d Hand vo sym Vater z näh u si vom Ephraims Chopf uf Manasses Chopf z lege.

18 Joseph het zu sim Vater gsait: "Nei, Vater, er isch dr Erschtgeborene. Leg ihm di rechti Hand uf de Chopf."

19 Si Vater het sech jedoch beharrlech weigeret un het gsait: "Ich weiss, mi Bueb, i weiss. Au us ihm wird ä Volk hervorgoh un au er wird gross wäre. Doch si jüngere Brüder wird gresser wäre als er, un sini Nochkumme wäre ä Fülle vu Mensche entspräche."

20 Israel het si a däm Tag witer gsegnet, indäm er gseit het: "Israel söll di erwähne wenns Segenswünsch usspricht, und säge: "Gott söll di wie Ephraim und Manasse mache." So het er Ephraim immer wieder vor Manasse gstellt.

21 De het Israel zu Joseph gseit: "Ich stärbe itz aber gott wird öich ganz bestimmt witer ufstah und öich i das Land eure Vorfahre zrübringe.

22 Und i gib der es Stück Landa meh als dine Brüedere - Land, woni de Amoriter mit mim Schwert u mim Bög abgno ha."