2. Könige 4 vo 25

 2. Könige 4 vo 25

4 Eine Dag het eini vo de Fraue vo de Söhn vo de Prophete Elisa lut a gflegt: "Din Diener, mein Maa, ist tot. Du weisch doch, dass er immer Ehrfurcht vor Jehova het. Jetz isch öpper cho, wo mer Schulde hei, und er will mini beide Kinda als Sklaven mitnäh.".

2 "Wie chan i dir hälfe?" het d'Elisa gfrogt. "Säg mer: Was hesch du im Huus?" Si het antwortet: "My Herr, i ha gar nüüt me usser e chrug Öl."

3 Do het er gseit "Gang use und bitte alli dini Nochbere um Gfäss, läri Gfäss. Bsorg di so viu wi müglech.

4 Gang de inä u schlüss d Türe hinger dir u dine Söhn. Füll alli Gfäss u stell di volle zur Site."

5 Druuf isch si wäggange.

Nohchdem sie de Dire hinda sich un ihri Buebä gschlosse het, gän sie ihr d Gfäss, un sie fillt sie nohchänanda.

6 Wo alli voll ware, het sie zue eim vu ihrne Söhn gsait: "Bring ma no ä Gfäss." Er aba het ibaantwortet: "Wir hei keini meh." Do het des El ghärt, z flesse.

7 D Frau isch zum Maa vom wahre Gott cho u het ihm alles verzellt. "Gang, verchauf ds Öl u bezahl dini Schulde", het er gseit. "Vom Rest chasch mit dine Söhn läbe."

8 Eines Tages isch Elisa nach Sunem gange. Dert het e agseeni Frau gwohnt, wo ne drzue drängt het, bi ihre z ässe. Soft er verbii cho, het er bi ihre halt gmacht und dört gässe.

9 Drum het si zu ihrem Maa gseit: "I weis, dass der Maa, der hie regelmässig verbii isch, ä heilige Maa Gottes isch.

10 L üs bitte es Dachzimmer iirichte und es Bett, e Tisch, e Stueu u e Lüchter für ne iisteue. De chan er geng dert wohne wen er zu üs chunt."

11 Wo d Elisa vo eim Tag wieder dört ane isch cho, isch er i ds Dachzimmer gang zum anelege.

12 Är het zu sym Diener Ghasi gsait: "Ruef d Frau." Do het er se gruefe, u si isch zu ihm kumme.

13 Denn het er zum Ghasi gseit: "Bitte frag sie: 'Cha me öppis für di tueh, wo du dir für üs so viu Umständ gmacht hesch? Sölli bim König oder bim Heerfüerer es guets Wort für dich ilee?' D'Frau antwortet: "I wohne doch hie unter mim Volk.

14 Da het d Elisa gmeint: "Was cha me denn für sie mache?" Dr Ghasi het gseit: "Nun, sie het ke Sohn u ihre Maa isch alt."

15 "Ruef si her", het ne uf der Elisa forderet. Er het se gruefe, u si isch ir Tür stah blibe.

16 Elisa het zu ihre gseit: "Nächst Jahr um die Zyt wirsch e Sohn i Arme hebe." Sie aba het gwideret: "Mi Herr, Ma vum wahre Gott, mach ma kei falschi Hoffnige!"

17 D Frou isch aber schwanger worde und het es Johr spöter um die glych Zyt e Sohn zur Wält bracht, so wie Elisa s ihre aakündigt het.

18 Wo der Bueb grösser isch, isch er eines Tages zu sim Vater use gange, wo bi de Erntearbeiter isch gsy.

19 Är het geng wider zu sym Vater gseit: "My Gring, au, mi Gring!" Da het der Vater em Diener befählt: "Trag ihm zu syre Mueter.

20 Er het ne zu sire Muetter zrü bracht, u dr Bueb het sich bis zum Mittag uf ihrem Schoss ghockt. Dann isch er gschtorbe.

21 D Muetter isch ufe gange, het ihn ufs Bett vom Maa vom wahre Gott gleit, het d Türe hinger sich zoge und isch weggange.

22 Si het ihre Maa gruefe u bittet ne: "Schick mir bitte a Diener un a Esel. I mues schnäu zum Maa vom wahre Gott. I bi gli widr zrugg."

23 "Warum geisch du hüt zu ihm?", het er wele wüsse. "Es isch doch ke Neumond u ke Sabbat." Si het antwortet: "Es isch aues i Ordnig.

24 De het si der Esel gsattlet u het zu ihrem Diener gseit: "Louf schnäll! Mach nume langsamer, wen i dir säge."

25 So het si sech uf e Wäg zu däm Maa vom wahre Gott gmacht, wo am Berg Karmel isch gsy. Won er se vo Wytem gseh het, het er zu sym Diener Ghasi gsait: "Sieh mal! Dert äne isch d Frou us Sunem.

26 Louf der bitte entgäge und frög si: 'Gaat's der guet? Gahts dim Chind guet?' Druf het si antwortet: "Es isch alles guet.

27 Wo si de bi däm Maa vom wahre Gott am Bärg aacho isch, het si sofort sy Füess umchlammere. Ghasi kummt dzue un wele sie wäggstosse, doch der Maa vum wahre Gott gsait het: "Lass sie! Sie isch ganz vrzwiiflet. I weiss aber nit, werum. Jehova het mir nünt gsait."

28 "Min Herr, hani di um en Sohn bätte?", het si de gfragt. "Hani nid gseit du söusch mr ke fauschi Hoffnige mache?"

29 Uf der Schtell het Elisa Ghasi uf gforderet: "Steck di Gwand an der Hüft fescht, nimm mi Stab un gang los. Wenn dü öpper triffsch, begrüess ne nid u wenn di öpper begrüessisch, erwider si Gruess nid. Gang un leg mi Schtab uf des Gsicht vum Junge."

30 Druf het d'Mueter vom Junge gseit: "So wohr Jehova läbt und so wohr du lebsch: I gang nid ohni di wäg." So isch d'Elisa mit ire.

31 Ghasi isch ne vorus glofe un het däm Junge dr Schtab uf ds Gsicht glegt, doch s isch kes Läbenszeiche kumme. Do isch er zruck nohch d Elisa un brichtet: "Der Bueb isch nid ufgwachet."

32 Wo d Elisa is Huus cho isch, het ds Chind tot uf sim Bett gläge.

33 Er isch zu ihm is Zimmer gange, het d Türe zue gmacht und het zu Jehova bätet.

34 Denn het är sech über ds Chind uf em Bett buecht, sodass sys Muul, syni Ouge u syni Handfläche s Muul, d Auge u d Handfläche vom Junge berüehrt hei. Är isch i dere Haltig bliebe u dr Körper vom Junge isch langsam warm worde.

35 Danach isch d Elisa im Huus hi und här gange. Wo er wieder as Bett isch cho, het er sech no einisch über de Junge buecht. Dr nieschti siebemol und het d Ouge ufgschlage.

36 Elisa reft etze Ghasi un forderet nen uf: Hol sini Muetter. Er het sie gholt, un Elisa het zue nere gsait: Nimm di Bue mit.

37 Als sie inegange isch, flegt sie Elisa z Fess un vubiegt sich vor nem bis zum Bode. Do nimmt sie ihr Bue un goht üsä.

38 Wo d Elisa wider uf Gilgalal isch cho, het Hungersnot im Land herrscht. Während de Buebä vu d Prophete eimol vor nem gsässe sin, het da zue sinem Diena gsait: "Setz d grosse Topf uf un koch fir d Buebä vu d Prophete ebis z ässä."

39 Also isch eine vo ihne ufs Feld gange zum malve pflücke. Er het es Rankegwächs mit wilde Chürbisse gfunde und het so vil i sim Gwand sammlet, bis es voll gsi isch. Wo er wider zrugg isch, het er se i Topf gschnitzt, ohni z wüsse, was es isch gsy.

40 Spöter het me de Manne z Ässe vorgsetzt. Doch wo si dervo ässe hei, breue si: "Ma des wahre Gott, in däm Topf isch der Tod!" Si hei's nid chönne ässe.

41 "Holt mir Mehl", het dr Elisa verlangt. Är isch ds Mehl i Topf gworfe u het gsait: "Teilt das Esse aus. Jitz isch nüt schädlechs mee im Topf gsy.

42 Emol isch öper us Baal-Schalischai cho und het em Maa vom wahre Gott 20 Gerschtebrot bracht und e Büttel Getreide vo de erschte riife Ernte.k Elisa het gseit: "Gib das de Lüt z'ässe."

43 Sin Diener het jedoch ii gwanderet: "Wie söll das für 100 Männer länge?" Elisa het erwideret: "Teile es trotzdäm us, denn das seit Jehova: 'Si wärde ässe und es wird no öppis übrig bliebe.'

44 Druf het er's ne vor gsetzt. Si hei ässe u hei no öppis übrig gha – wie dr Jehova es het gseit.