2. Korinther 11 vo 13

2. Korinther 11 vo 13

11 i Wünscht, dir würdet e chli Unvernunft vo mir erträge. Aber dir trage mi ja au.

2 Denn mitre Iifersuecht im Sinn gottes bini euewäg iversüchtig. I ha nech nämlech persönlech emene einzige Ma zur Ehe versproche u wott nech als reini Jungfrou däm Christus präsentiere.

3 I ha jedoch fürchte jedoch, dass öppe so, wie die Schlange Eva dür ihri Lischt verführt het, eues Dänke verdorbe wird u ihr d Uufrichtigkeit u Reinheit verlürt, wo am Christus gebühre.

4 Denn wenn jemads kummt un ä andere Jesus predigt als den, den ma predigt hän, odr wenn ihr ä andere Geischt gregt als den, den ihr gregä hän, odr ä anderi gueti Botschaft als de, de ihr agnumme hän, dann vutrage ihr nen ohni witeri.

5 Ig bi dr Meinig dasi eue superfine Aposchtel i absolut nüt nachegstah.

6 O weni im Rede ungüebt bi, fählts mir nid a Erkenntnis. Das hei mir euch ja i allem u uf jedi Wiis dütlech gmacht.

7 Oder hani e Sünde begange, wüll i öich chostelos u gärn di gueti Botschaft Gottes verkündet ha u mi säuber gniidriget ha, damit ihr erhöht werdet?

8 Anderi Versammlige hani beraubt, indem ich mi vo ihne ha la unterstütze für euch z diene.

9 Doch wo i bi äich gsi bi un in Not rihrt, flegt i nemads zue d Lascht, als de Brüeder, de üs Mazedonien kumme sin, hän mi richig mit allem Nötige vusorgt. Ja, i has i jedere Hinsicht vermiide, Nech zur Lascht z gheie, u so söu s o blibe.

10 So sicher, we i d Wohrheit vo Christus i mir ha, wird i nid ufhöre, mi deswäge i dr Gägend vo Achaia z rehme.

11 Warum? Öppe wili eu nit liebe? Gott weiss das i eu liebe.

12 Wasi jetzt tue wirdi aber witer tue damit die ke grundlag meh hei wo i däm wo si prahle so wei dastah wie mir.

13 Denn solchi Mensche sin falschi Aposchtel, betrügerischi Arbeita, de sich als Aposchtel Chrischti usgebe.

14 Das isch kes Wunder, denn Satan sälber git sech immer widr als Ängel vom Liecht us.

15 Es isch auso nüüt bsunders, we sech o sini Diener immer wider aus Diener vor Grechtigkeit usgä. Ihr Ändi aber wird ihrne Tate entspräche.

16 Ig säge no einisch: Niemer söu mi für unvernünftig hebe. wenn ders aber doch tuet, denn akzeptiere mi aus Unvernünftige, damit ou ig mi chli cha rüehre.

17 Wasi itz säge ig fouge derbi nid em Bispiu vom Herr, sondern rede wi ne Unvernünftige, das sägi mit stolzer Säubstsicherheit.

18 Da sech viu us rein mönschleche gründ rüehre wett ig mi rüehre.

19 Ihr sit ja so "vernünftig", dass dir die Unvernünftige gärn vertrage.

20 Ja ihr träget jede, wo euch versklavt, der eue Bsitz a sich riiset und verschlingt, wo sech über euch erhebt und euch is Gsicht schlat.

21 I säge das zu üsere Unehr da es so chönnt usgseh aus wäre mir schwach ufträtte. We aber anderi chüeh ufträtte – i rede jitz wi ne Unvernünftige, de trib i äbefalls chüeh uuf.

22 Sind si Hebräer? Ich bin's au. Sind sie Israelite? Ich bin's au. Sind sie nachkomme Abrahams? Ich bin's au.

23 Sind si Diener vom Christus? I antworte wi ne Wahnsinniger: I bi's no viu meh. I ha meh Arbet gleischtet, bi öfter im Gfängnis gsi, isch unzähligi Mau gschlage worde u bi oft em Tod nooch gsy.

24 Füfmau hani vo de Jude 40 Schläg weniger eine becho,

25i drümal bi i mit Ruete gschlage worde, einisch bini gsteinigt worde, drümal erlitt i Schiffbruch, e Nacht und a Tag verbracht i uf offnem Meer.

26 I bi oft uf Reise gsi, mi drohti Gfahr vu Flüss, vu Räuber, vu mym eigene Volk, vu d andere Völkere, i bi in dr Schtadt z Gfahr gsi, in dr Wildniss, uf em Meer, under falsche Brüeder.

27 I ha hert gschaffet u mi abgmüet, ha nachts oft nid chönne schlofe, litt Hunger u durscht bi hüfig gsi ohni Ässe, i bi dr Chälte usgsetzt gsi u ha nid gnue Chleidig gha.

28 Zu dene üssere Umständ chunnt no, was Tag für Tag uf mi ischtürmt: d Sorg um alli Versammlige.

29 Wär isch schwach und i bi nid schwach? Wär wird zum Stolperä brocht und i wirde nid hässig?

30 Wenni mi muess rüehre de wott i mi wäg de Sache rüehre, durch die sech mini Schwachheit zeigt.

31 Der Gott un Vater vum Herrn Jesus, er, der fir alliziit priese soll, weiss, dass i nit lüg.

32 In Damaskus het dr Schtatthalter unger König Aretas d Schtadt vo de Damaszärner bewacht, um mi z ergriffe,

33 aber i bi imne Chorb düres Fänschter i dr Stadtmuur abegloh worde und ihm ent cho.