2. Moses 16 vo 40

2. Moses 16 vo 40

16 Spöter bruuche si vo Elim uf. Am 15. Tag im 2. Monet nach ihrem Uszug us Ägypte isch di ganz Gmeind vo Israelite schliesslich zur Wildnis Sinai cho.

2 De fing di ganz Gmeind vo Israelite ir Wildnis ah, sech über Moses und Aaron z'beklage.

3 D Israelite hei gjammeret: "Hätt d Jehova üs doch nume i Ägypte la sterbe während mir a de Fleischtöpf sossec und üs mit Brot satt ässe. Itz heit Der üs hie id Wildnis bracht, damit di ganz Versammlig verhungeret."

4 Da het Jehova zu Moses gseit: "I loh für euch Brot vom Himmel rägne. Jede vom Volk söll usego u ufsammle, was er für e jewilig Tag brucht. So wirde ig se ufd Prob steue u gseh öb si sech a mis Gsetz halte oder nid.

5 Doch we si am sechste Tag zbereite, was si ufgsammlet hei, söu es dopplet soviu sy, wi si a jedem angere Tag ufläse."

6 Da hei Moses und Aaron zu allne Israelite gseit: "Aabig wärded ihr ganz bestimmt erkenne, dass es Jehova isch, wo öich us Ägypte usegführt het.

7 U am Morge wäre ihr Jehovas Herrlichkeit gseh, denn d Jehova het eucha Murre wo gegen ihn grichtet isch, ghört. Wer si mir scho, dass ihr eu über üs beklaget?"

8 Moses het witer gseit: "Wenn d Jehova öich am Abe Fleisch z ässe git und am Morge Brot, bis sa satt sit, den na merke, dass Jehova ghört het, wie ihr eu über ihn beklagt händ. Wer simer scho? Eui Murre richtet sich nid gege üs, sondern gege Jehova."

9 Dänn het Moses Aaron dä Uftrag gäh: "Sag zur ganze Gmeind vo Israelite: "Tretet vor Jehova, denn er het öii Murre ghört.

10 Nachdem Aaron wo zur ganze Gmeind vo Israelite gseit het, hei si sech i Richtig Wildnis umdreiht. Uf einisch erschient Jehovas Herrlichkeit ir Wulche.

11 Jehova het witer zu Moses gseit:

12 "Ich ha das Murre vo Israelite ghört. Teile ihne mit: "In der Abigdämmerung werdet ihr Fleisch ässe und am Morge werded ihr nech mit Brot satt ässe. Un ihr wäre ganz bestimmt erkenne, dass i Jehova, aicha Gott bi.

13 Aabig sy denn Wachtle cho u hei ds Lager bedeckt. Und am nächschte Morge isch rund um ds Lager e Schicht Tou gsy.

14 Wo d Tuschicht verdunscht het, isch ufem Bode vo de Wildnis öppis feins blibe, Flockigs lige, so fein wi Reif.

15 Wo d Israelite es gseh hei, hei si zuenand gseit: "Was isch das?" Si hei nämlech nid gwüsst, was es isch gsi. Dr Moses het ne erklärt: "Es isch ds Brot, ds Jehova öich z ässe git.

16 Jehova git üch folgendi Aawysig: 'Jede söll so vil ufsammle, wiener cha ässe. Nimmt für jede es Gomer nach dr Zahl vo de Persone wo bi jedem vo euch im Zelt sy.'"

17 Da hei sech d Israelite as Sammle gmacht – mängi läse viu uf u mängi wenig.

18 Wo si's mit däm Gomer hei abmasse, het dä gha, wo viel gsammlet het, nid z vil u der, wo wenig gsammlet het, nid z'wenig. Jede las so vil uf, wiener het chönne esse.

19 Moses het de zu ihne gseit: "Niemer söu öppis dervo bis zum Morge übrig la."

20 Aber si hei nid uf Moses ghärt. Als einigi öppis bis zum Morge übrig losse, hei sich Würmer drin bildet, und es stank, und Moses isch zornig uf si worde.

21 Morge am Morge het jede so viel gsammlet, win er het chönne esse. Sobald d Sunne heiss schie, schmolzs.

22 Am sechste Tag hei si dopplet so viu Brot uf gsammlet: 2 Gomer pro Person. Aui Gmeindevorschter sy zu Moses cho u hei ne brichtet.

23 Drufabe het er zu ihne gseit: "S isch, wie d Jehova es gseit het. Morn wird völlig Rueh si, en heilige Sabbat für Jehova. Backet u kocht, was ne bruche. Was übrig bliebt, hebet der bis zum Morge uf."

24 Da hei sies bis zum morge uf so wie moses es agordnet het. Es stank nid und es si o ke Made drin gsi.

25 Moses het denn gseit: "Essts hüt, denn hüt isch en Sabbat für d Jehova. Hüt wärded Der usse nüt finde.

26 Sechs Täg wärded ihrs ufläse aber am siebte Tag, am Sabbat wirds nüt geh."

27 Als einigi am sibte Tag gliich use ging zum öppis sammle, hei si nüt gfunge.

28 Da het d Jehova zu Moses gseit: "Wie lang weigeret ihr nech no, mini Gebot und Gsetz z halte?

29 Dänked dra, dass d Jehova üch dr Sabbat gä het. Drum git är öich am sechste Tag Brot für zwöi Täg. Am siebte Tag söll jede a dem Ort blibe woner isch. Niemer söu nä verloh."

30 Da het ds Volk am siebte Tag dr Sabbat.

31 Das Huus Israel het ds Brot Manna gheisse. Es isch wiis wie Koriandersame gsi und het wie Flachchueche mit Honig gschmöckt.

32 Dänn het Moses gseit: "Jehova git üch d Aawisig: 'Füllt es Gomer devo ab und bewahrts für die kommende Generatione uf. So chöi si ds Brot gseh, wo i öich ir Wildnis ha z ässe gäh, woni euch us Ägypte usegführt ha.'

33 Da het Moses zum Aaron gseit: "Nimm a Chrug, füll a Gomer Manna ine und stells vor Jehova ane. Es söll für di kommende Generatione ufbewahrt werde."

34 Wi d Jehova Moses beuftragt het, het dr Aaron es vors Zügnis gschtellt, zums ufbewahre.

35 D Israelite hei de Manna 40 Jahr lang gesse, bis si ds Bewohnte Land cho si. Sie isse's, bis sie d Grenze vom Land Kanaan erreicht hei.

36 Ein Gomer ist ein Zehntel von nem Epha.