Römer 4 vo 16

Römer 4 vo 16

4 Da das so isch was söue mir über Abraham säge, was het üse libliche Vorfahr erreicht?

2 Wenn Abraham wäg sinere Tate für grächt erklärt worde wär, hät er Grund sich z rüehre, doch nid vor Gott.

3 Denn we heisst`s in dr Schriftschtell? "Abraham glaubt a Jehova un des isch nem als Grechtigkeit agrechnet."

4 Öpper wo Tate vollbringt bechunnt si Lohn nid aus unverdienti Güet aagrechnet, sondern aus öppis wo ihm zuestaht.

5 Wer drgäge keni Tate vollbringt, aber a den gloubt, wo de Gottlose für grächt erklärt, är bechunnt sin Glaube als Grechtigkeit aagrechnet.

6 Seit doch o David über ds Glück vom Mensch, däm Gott Grechtigkeit ohni Tate aarechnet:

7 "Glücklech si die, wo gsetzlosi Tate verzieh u dene ihre Sünde zudeckt worde si.

8 Glücklich isch dä Mönsch, dem Jehova d Sünde keinesfalls arechnet."

9 Wird das Glück nun nume Beschnittene oder o Unbeschnittene zueteil? Mir säged doch: "Abrahams Glaube isch ihm als Gerechtigkeit aagrechnet worde."

10 Under wela Umständ isch er nem als Grechtigkeit agrechnet wore? Als Abraham beschnitte odr wo er unbschnitte war? Er isch nonig beschnitte gsi, sondern unbeschnitte.

11 Und är het es Zeiche nämmlech d Beschniidig gregt – als Siegel vor Grechtigkeit ufgrund vom Gloube, won är het gha, wo är no unbeschnitte isch gsy. So soll da dr Vater all dera wäre, de Glaube ha, während sie unbschnitte sin, dmit ne Grechtigkeit aagrechnet wird.

12 Un na soll Vater vu bschnittene Nochkumme wäre, un zwar nit nur vu däne, de sich a d Beschneidig halte, sundern au vu däne, de de d Schpure vum Glaube folge, den üses Vater Abraham als Unbeschnittener het.

13 Denn Abraham odr sini Nochkumme gregt des Vuspreche, dass sa Erbe vu d Welt si soll, nit durch de Bfolgig vum Gsetz, sundern durch Grechtigkeit ufgrund vum Glaube.

14 We nämmlech die Erbe si wo sech a ds Gsetz haute de wird dr Gloube nutzlos, u ds Verspräche isch ufghobe.

15 I würklechkeit rüeft ds Gsetz dr Zorn Gottes füre, doch wo kes Gsetz isch, gits o ke Überträtig.

16 Deswege gschihts dur Glaube sodass sech die unverdiente Güte zeigt. So isch ds Verspräche aune sy Nachkomme sichere – nid nume dene, wo sech a ds Gsetz haute, sondern o dene, wo sech a d Gloube Abrahams halte, em Vater vo üs aune.

17 (S isch so, wi's i de Schrifte steit: "Ich ha Di zum Vater Viele Völker gmacht. Des isch bassiert vor Gott, a den er glaubt het, vor däm, der d Dote läbändig macht un des nit Vorhandene rueft, als wär s vorhande.

18 Entgäge aller Hoffnig, doch gstützt uf Hoffnig, het Abraham de Glaube gha, dass er de Vater vill Völker würd wärde. Isch ihm doch gseit worde: "So werde dini Nachkomme si.

19 Obwou är im Gloube nid schwach isch gsy, isch ihm bewusst gsy, dass sy Körper so guet wi tot isch gsy (schliesslech isch är öppe 100 Jahr aut gsy u das o dr Saras Muetterleib dot isch gsy.

20 Aba wägä däm Vuspräch, des Gott ge het, schwankt er nit im Unglaube, sundern wird stark durch si Glaube un git Gott d Ehri.

21 Er isch völlig überzügt gsi devo, dass Gott sis Verspreche o het chöne hebe.

22 Drum "isch ihm das aus Gerächtigkeit agrechnet worde.

23 D Wort, dass "es ihm aagrechnet worde isch", sy allerdings nid nume sysetwäge ufgschribe worde,

24 sondern o üsseretwäge, denes aagrechnet wird, wel mir a Gott glaube, der unsa Herr Jesus vu d Dote uferweckt het.

25 Er isch für üsi Verfählige usglieferet worde und isch uferweckt worde, damit mir für grächt erklärt werde.